Het bericht Samenvatting Webinar NBA helpt verscheen eerst op AVTR.

Een BV krijgt een subsidiebijdrage voor een filmproductie. De subsidiebijdrage is in totaal € 340.000. Aan de toekenning van de subsidiebijdrage wordt de voorwaarde gesteld dat er een financiële eindafrekening moet komen wat voorzien moet zijn van een controleverklaring van een accountant. Op de subsidieverlening is onder meer het Handboek Financiële Verantwoording van toepassing. Dit handboek fungeert voor de accountant als controleprotocol welke hij in acht dient te nemen tezamen met zijn eigen van toepassing zijnde regelgeving. De BV verleent de opdracht aan een accountant (hierna te noemen waar nodig: subsidieaccountant).

De subsidieaccountant heeft de financiële afrekening voorzien van een goedkeurende controleverklaring. De instantie die de subsidie heeft verstrekt twijfelt echter aan de juistheid van de controleverklaring. Op basis hiervan laat zij een andere onafhankelijke accountant nader onderzoek doen naar de financiële eindafrekening. Deze onafhankelijke accountant stelt vast dat de financiële eindafrekening onregelmatigheden bevat. De BV krijgt hierdoor een lager subsidiebedrag uiteindelijk toegekend dan aanvankelijk het geval was.

Het accountantskantoor neemt verregaande maatregelen tegen de subsidieaccountant

De instantie die de subsidie heeft verstrekt dient in eerste instantie een klacht in bij het accountantskantoor. Het accountantskantoor neemt verregaande maatregelen tegen de subsidieaccountant. Zo wordt zijn tekenbevoegdheid afgenomen en wordt dit als incident gemeld bij de AFM. Nadien dient de instantie ook een klacht in bij de Accountantskamer (hierna Ak).

Als klacht wordt opgevoerd dat de accountant zijn controlewerkzaamheden onvolledig heeft uitgevoerd. Zo zou er voor een bedrag van € 200.000 geen nadere onderbouwing zijn of deze wel te relateren is aan het filmproject. Volgens het Handboek (lees: controleprotocol) had de accountant moeten uitwijken naar een controleverklaring met beperking of zelfs een afkeurende controleverklaring.

De accountant erkent dat hij zijn controle niet goed heeft uitgevoerd. Ook was hij niet in staat om volledig te reproduceren welke werkzaamheden hij dan wel gedaan heeft. De Ak komt tot de conclusie dat de accountant kennelijk niet op de hoogte was van het Handboek met bijbehorend controleprotocol. De Ak acht de klacht zodoende gegrond. De accountant krijgt de maatregel van doorhaling voor de duur van 1 maand opgelegd.

Annotatie Redactie

De accountant had kennelijk geen besef van het feit dat er een controleprotocol was die moest worden gevolgd. Zelfs zonder dat besef blijkt dat de controle navenant onvoldoende is geweest. Uit de uitspraak blijkt dat de accountant waarschijnlijk aangesloten was bij een kantoor met een AFM vergunning. In dat kader kan je je afvragen of er geen sprake moest zijn van een opdrachtgerichte kwaliteitsbeoordeling. Zelfs bij niet vergunninghouders die assurance opdrachten uitvoeren was destijds de NVAK-Ass van toepassing. Ook daar is een bepaling opgenomen wat ziet op opdrachtgerichte kwaliteitsbeoordeling. Maar de invulling hiervan staat het accountantskantoor helemaal vrij. Met de wijsheid achteraf had het wellicht anders gemoeten. Maar achteraf is altijd makkelijk praten.

Het bericht AVTR2019/68 verscheen eerst op AVTR.

Twee aandeelhouders exploiteren een stukadoorsbedrijf in de vorm van een holding-werkmij structuur. Een van de aandeelhouders wil ermee stoppen. Er wordt vervolgens afgesproken dat een van de aandeelhouders alle aandelen van de holding overneemt. Hierover wordt onderhandeld en er wordt een accountant voor ingeschakeld. De accountant stelt een prognose op over het jaar 2018/2019 en stelt de waarde vast op basis van de intrinsieke waardemethode. Voorts wordt afgesproken dat de waardebepaling zoals gedaan door de accountant bindend is. De accountant stelt vast dat de koopsom van de aandelen voor de kopende partij € 22.500 bedraagt.

Op enig moment verzoekt de kopende partij om een nadere toelichting omtrent de gemaakte prognoses over het jaar 2018/2019 zoals opgesteld door de accountant. De kopende partij heeft inmiddels ook een eigen deskundige in de arm genomen. De kopende partij heeft ten aanzien van de prognoses vragen over de begrote omzetstijging over 2019 en hoe dit zich verhoudt met het vertrek van een van de aandeelhouders. De kopende partij verzoekt voorts om enkele in zijn ogen omissies aan te passen in de prognoses.

De accountant reageert hierop door in eerste instantie een nadere toelichting te geven op de opgemaakte prognoses

Vervolgens geeft de accountant aan dat eventuele aanvullende werkzaamheden, waaronder mogelijke correcties, buiten het bestek van de opdracht vallen en dat hier een nadere vergoeding voor in rekening wordt gebracht. Ook geeft de accountant hierbij aan dat hij geen opdracht tot correcties accepteert van slechts één aandeelhouder maar dat beide hiertoe de opdracht voor moeten geven.

De kopende partij dient een klacht in bij de Accountantskamer (hierna: Ak).

De (kern van de) klacht omvat het volgende;

– De accountant heeft ten onrechte geweigerd zijn rapportage aan te passen;
– De accountant stelt zich ten onrechte op het standpunt dat voor het corrigeren van fouten toestemming nodig is van beide aandeelhouders;
– De accountant is bij zijn prognose 2019 ten onrechte uitgegaan van de inzet van maar één werknemer (aandeelhouder).

De Ak is van mening dat de reactie van de accountant niet juist is.

Voor het corrigeren en aanpassen van de door de accountant opgestelde waardebepaling is geen aanvullende opdracht nodig.

Correcties die noodzakelijk zijn om te komen tot een rapportage met een deugdelijke grondslag dienen zonder meer te worden doorgevoerd. Wel is het aangewezen dat eventuele correcties en wijzigingen naar aanleiding van opmerkingen van de ene opdrachtgever ook worden voorgelegd aan de andere opdrachtgever. Dit is met name van belang in een situatie als de onderhavige, waarbij beide opdrachtgevers tegenstrijdige belangen hebben. De Ak is voorts van mening dat de rapportage ook een deugdelijke grondslag ontbeert omdat het vertrek van een werknemer (aandeelhouder) in relatie tot de stijgende omzet onvoldoende is onderbouwd. Dit klemt volgens de Ak des te meer omdat de waardebepaling bindend is. De Ak acht de (kernachtige) klachten dan ook gegrond en legt de maatregel van berisping op.

Annotatie redactie

De accountant heeft een relatief zware maatregel opgelegd gekregen. Hij heeft verzuimd om zijn opgestelde prognose aan te passen nadat hij door een van de aandeelhouders gewezen was op mogelijke onjuistheden in de prognoses. De Ak vond dit des te meer kwalijk omdat de waardebepaling bindend zou zijn voor het bepalen van de koopprijs.

Deze casus bewijst des te meer dat het voor de accountant een moeilijke opgave blijft om in een koop-verkoop traject van aandelen bij aandeelhouders die uit elkaar gaan om twee heren te dienen. Het tegengesteld belang maakt dat er altijd een zal zijn die zich benadeeld voelt ten aanzien van de waardebepaling van de accountant.

Verder lijkt het mij evident dat de accountant eventuele onjuistheden herstelt zonder hiertoe een nadere opdracht te krijgen. Het herstellen van fouten hoort immers gewoon bij de gekregen opdracht en valt onder verantwoordelijkheid van de accountant. De accountant dient zich immers te distantiëren van rapportages die onjuist of misleidend zijn conform de fundamentele beginselen. Zeker als hij er op gewezen is dat de rapportage onjuistheden bevat.

Het bericht AVTR2019/52 verscheen eerst op AVTR.

Een stichting bezit alle aandelen in BV1. BV1 bezit op haar beurt weer alle aandelen van BV2. Bestuurder van BV1 is X. X is ook bestuurder van de stichting. Op enig moment worden er twee nieuwe bestuursleden aangesteld, te weten Y en Z. De nieuwe bestuursleden geven opdracht aan de accountant om ten aanzien van de hierna genoemde punten, met betrekking tot de stichting, nader onderzoek te verrichten;

– Ontstaansgeschiedenis;
– Fiscale positie;
– Governance structuur;
– Groepsverhouding – relaties met deelnemingen;
– Huisvesting;
– Financiën.

De accountant aanvaard de opdracht als een ‘opdracht tot specifiek overeengekomen werkzaamheden’ (NV COS 4400). De accountant brengt op enig moment een conceptrapport uit. Dit conceptrapport wordt in eerste instantie enkel besproken met Y en Z. De heer X, hoewel bestuurder van de stichting, wordt pas in een later stadium betrokken bij de bespreking van het conceptrapport. Naar aanleiding van de bespreking van het conceptrapport brengt de accountant een aangepast concept uit. Dit aangepast concept wordt vervolgens besproken in een bestuursvergadering van de stichting. Zowel Y en Z als ook de X verzoeken de accountant om de tekst van het conceptrapport te wijzigen. De accountant wijzigt het conceptrapport niet maar brengt ook geen definitief rapport meer uit.

Naar aanleiding van de bevindingen uit het conceptrapport van de accountant wordt X via een bijzondere vergadering van aandeelhouders bij BV1 ontslagen. X vecht zijn ontslag aan via een juridische procedure. Het conceptrapport van de accountant wordt ingebracht in een van de juridische procedures. Ook wordt de accountant als getuige gehoord in voorgenoemde procedure.

De heer X dient een tuchtklacht in tegen de accountant. De accountant wordt in de kern het volgende verweten;

– de accountant was niet objectief bij het verrichten van zijn werkzaamheden omdat hij meer oog had voor de overige bestuursleden dan voor de heer X;
– de accountant heeft geen voorbehoud gemaakt dat zijn rapport niet mag worden gebruikt in een juridische procedure;
– de accountant heeft niet onderkend dat hier feitelijk sprake was van een persoonsgericht onderzoek in plaats van een opdracht tot specifiek overeengekomen werkzaamheden.

De accountant brengt allereerst als verweer in dat het ‘onmogelijk’ is om te klagen over een accountantsrapport wat in concept is uitgebracht

De Ak volgt de accountant niet in dit verweer. De Ak stelt vast dat al het handelen of nalaten van de accountant valt onder het klachtrecht. Zo ook het aanvaarden van een opdracht en het opstellen van een conceptrapport. Bovendien heeft de accountant in zijn verweer aangegeven dat hij nooit een definitief rapport heeft uitgebracht omdat hij hier niet om is verzocht door zijn opdrachtgever. Tot slot blijkt dat de accountant ter zitting verklaart heeft dat zijn opdrachtgever ook geen behoefte had aan een definitief rapport. Volgens de Ak was het conceptrapport op basis hiervan dus feitelijk ‘definitief’ geworden. Klagen over een conceptrapport kan volgens de Ak dus wel.

Ten aanzien van de klacht dat de accountant niet objectief heeft gehandeld oordeelt de Ak als volgt. Uit de feiten blijkt dat de accountant de afzonderlijke bestuursleden ongelijk heeft behandeld. De accountant was namelijk van mening dat Y en Z de ‘eigenlijke opdrachtgevers’ waren. Zo heeft hij zijn bevindingen met X alleen in het kader van hoor- en wederhoor besproken. De formulering van de opdracht en de aanvullende vragen naar aanleiding van het conceptrapport zijn enkel door de overige bestuursleden geformuleerd. Dit klachtonderdeel acht de Ak dan ook gegrond. Te meer ook omdat de accountant geen waarborgen heeft getroffen om de bedreiging voor wat betreft zijn objectiviteit weg te nemen.

Voor wat betreft de inbreng van het conceptrapport in de juridische procedure oordeelt de Ak als volgt. De Ak is van mening dat de accountant op geen enkele manier kenbaar heeft gemaakt dat hij bezwaar had tegen de inbreng van het rapport in de juridische procedure. Ook bij het getuigenverhoor heeft hij nagelaten om bezwaar aan te tekenen. De Ak acht ook dit klachtonderdeel gegrond.

Met betrekking tot de vraag of de accountant een persoonsgericht onderzoek verrichtte in plaats van een opdracht tot specifiek overeengekomen werkzaamheden oordeelt de Ak als volgt. Het onderzoek van de accountant heeft de positie en het functioneren van de heer X in negatieve zin geraakt.

Op dat moment had de accountant moeten beseffen dat er geen sprake meer was van een opdracht tot specifiek overeengekomen werkzaamheden maar van een persoonsgericht onderzoek.

De kwaliteit van een zodanig onderzoek en daardoor de deugdelijkheid van de grondslag van de uitkomsten ervan zijn vrijwel altijd gediend met het bieden van de mogelijkheid van hoor en wederhoor. De accountant had de heer X weliswaar gehoord, maar doordat het een persoonsgericht onderzoek betrof was dit van onvoldoende gewicht gebleken. Dit klachtonderdeel is dan ook gegrond.

De Ak legt aan de accountant de maatregel op van berisping.

Annotatie redactie

De accountant had zich onvoldoende gerealiseerd dat hier sprake was van een ‘oneigenlijk’ persoonsgericht onderzoek. Wat aanvankelijk was begonnen als een ‘opdracht tot specifiek overeengekomen werkzaamheden’ kreeg dus een heel ander karakter omdat het functioneren en de positie van klager in negatieve zin werden geraakt. De accountant had hoor- en wederhoor toegepast maar dat is onvoldoende gebleken naar de opvatting van de Ak. Dit laat te meer zien dat de accountant alert moet zijn op het mogelijk ‘omslaan’ van de aard van de opdracht.

Inzake de inbreng van het rapport in een juridische procedure geeft de Ak hier handvatten wat de accountant kan gebruiken om zijn bezwaren hiertegen kenbaar te maken.

Zo kan de accountant de klager actief laten weten dat hij geen toestemming heeft verleend voor de inbreng van het rapport.

Ook had de accountant de opdrachtgever van zijn bezwaren op de hoogte kunnen stellen. Tot slot had de accountant de rechterlijke instantie zelf kunnen laten weten dat hij bezwaar heeft tegen de inbreng van zijn conceptrapport in de juridische procedure. De Ak geeft aan dat het uitten van bezwaar tegen de inbreng van het conceptrapport indirect voortvloeit uit artikel 9 van de VGBA wat kortgezegd inhoudt dat de accountant zich dient te distantiëren van informatie die onvolledig, onjuist of anderszins onbevredigend is.

Het bericht AVTR2019/35 verscheen eerst op AVTR.

Een accountant wordt ingeschakeld om een exploitatieprognose te beoordelen van een vastgoedfonds. Dit vastgoedfonds bestaat uit een samenwerking tussen vennootschap X en vennootschap Y (beide rechtspersonen). Om de exploitatieprognose te beoordelen vraagt de accountant aanvullende stukken. Een van deze stukken betrof een organogram van de vennootschapsstructuur.

Om de exploitatieprognose te beoordelen vraagt de accountant aanvullende stukken

De vennootschappen X en Y ontbinden de samenwerking nadat er een geschil tussen hun is ontstaan. Gedurende dit geschil vraagt de bestuurder van vennootschap X de voorgenoemde organogram van de vennootschapsstructuur op bij de accountant. De accountant verstrekt dit, wetende dat er een geschil loopt tussen vennootschap X en Y en dat dit tot een juridische procedure is gekomen.

Vennootschap X dient uiteindelijk een klacht in bij de Accountantskamer (hierna: Ak).

De klacht omvat het volgende;

– De accountant heeft niet professioneel en niet integer gehandeld door aanvankelijk haar steun uit te spreken voor de exploitatieprognose en nadien dit te beoordelen als onhaalbaar;
– De accountant heeft in strijd gehandeld met haar geheimhoudingsplicht door de organogram te verstrekken.

De Ak stelt vast dat vennootschap X onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de accountant aanvankelijk haar steun heeft uitgesproken voor de exploitatieprognose en het daarna als onhaalbaar heeft geacht. Dit klachtonderdeel wordt ongegrond verklaart.

De Ak meent dat de accountant heeft gehandeld in strijd met het fundamenteel beginsel vertrouwelijkheid

Ten aanzien van de klacht dat de accountant in strijd heeft gehandeld met haar geheimhoudingsplicht oordeelt de Ak als volgt. De Ak meent dat de accountant heeft gehandeld in strijd met het fundamenteel beginsel vertrouwelijkheid door de organogram te versturen, terwijl ze wist dat vennootschap X en Y in een geschil zaten wat is geëscaleerd tot een juridische procedure. De Ak acht dit klachtonderdeel dan ook gegrond.

De Ak legt een maatregel van waarschuwing op.

Annotatie redactie

Hier is typisch sprake van een voorbeeld waarin een klant de grootste vijand van de accountant kan worden. Kennelijk heeft de accountant uit ‘vertrouwen’ de organogram gestuurd maar daarbij onvoldoende besef gehad dat ze daarmee het fundamenteel beginsel vertrouwelijkheid heeft geschonden. Helaas heeft ze vermoedelijk zelfs ook niet onderkend dat enkel de overweging om de organogram te sturen als een bedreiging voor het fundamenteel beginsel vertrouwelijkheid moest worden beschouwd. Het heeft haar helaas onnodig een maatregel van de Ak gekost.

Het bericht AVTR 2019/2 verscheen eerst op AVTR.

Een besloten vennootschap (hierna: BV) verkoopt en draagt haar onderneming over aan een zustermaatschappij per 1 juli 2009 voor een bedrag van € 2.659. De BV wordt in 2013 failliet verklaard en er wordt een curator aangesteld.

De curator schakelt twee accountants in met de vraag om een rapportage op te stellen met betrekking tot de overname van de onderneming van de BV, alsmede de verwerking hiervan in de financiële administratie. Op 8 december 2014 brengen de accountants hun rapport uit. In het rapport geven ze in eerste instantie aan dat er geen accountantscontrole is toegepast en dat er geen beoordeling is uitgevoerd. Voorts geven ze aan dat er alleen maar zekerheid kan worden ontleend aan hetgeen waarover ze rapporteren. In hun rapport wordt de conclusie getrokken dat de ‘contractwaarde’ na aftrek van kosten en afschrijvingen (…) € 805.355 bedroeg.

De curator verstuurt het rapport van de accountants naar het bestuur van de BV en vordert hij betaling van een bedrag van € 805.355. Vervolgens start de curator een gerechtelijke procedure waarin hij mede het rapport van de accountants inbrengt. Het bestuur van de BV wordt veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding aan de boedel van € 805.355.

Het bestuur van de BV schakelt zelf een accountant in om (een onderdeel) van het rapport van de accountants te beoordelen. De ingeschakelde accountant door de BV concludeert (in een memo van 19 september 2017) dat er sprake is van een veel lagere waarde (hierna aan te nemen; een lagere contractswaarde) dan dat de accountants van de curator hebben berekend. De advocaat van het bestuur vraagt aan de accountants van de curator om te reageren op de bevindingen van de accountant van het bestuur.

Het bestuur van de BV dient een klacht in tegen de accountants van de curator bij de Accountantskamer (hierna: Ak). De klacht omvat de volgende onderdelen;

• Het rapport is in strijd met Standaard 4400N;
• Hetrapport is niet met de vereiste zorgvuldigheid tot stand gekomen;
• De waarde van de overgedragen activa en passiva is op een onjuiste wijze berekend;
• Het rapport bevat onwaarheden en is suggestief;
• Voorafgaand aan het uitbrengen van het rapport heeft ten onrechte geen hoor- en wederhoor plaatsgevonden;
• Betrokkenen hebben hun rapport toegeschreven naar een door hun opdrachtgever gewenste uitkomst;
• Betrokken hebben naar aanleiding van het schrijven van de advocaat van klagers van 2 oktober 2017 hun eerdere fouten niet gecorrigeerd, terwijl zij wisten waarvoor hun rapport gebruikt was.

De Ak stelt vast dat de klachtonderdelen a. tot en met f., die allen gericht zijn tegen het rapport van de accountants niet-ontvankelijk zijn omdat de objectieve 6-jaarstermijn en de subjectieve 3-jaarstermijn is verstreken.

Klachtonderdeel G. wordt door de Ak wel ontvankelijk geacht en wordt ook inhoudelijk behandeld. Ten aanzien van dit klachtonderdeel is de Ak van mening dat de betrokken accountants hadden moeten inzien welke rol hun rapport heeft gespeeld in de juridische procedure. Bij het inzien hiervan hadden ze zich voorts moeten vergewissen of er omstandigheden zijn (geweest) die een bedreiging konden vormen voor de fundamentele beginselen. De Ak stelt vast dat zij dit niet hebben ingezien. Volgens de Ak is hierdoor al door de accountants in strijd gehandeld met de VGBA.

Volgens de Ak is de uitkomst van het onderzoek van de accountants negatief op klagers teruggeslagen

De Ak is van mening dat de accountants, na het ontvangen van de brief van de advocaat, hadden moeten onderkennen dat het onderzoek dat aan het rapport ten grondslag lag alsmede gezien de betekenis die aan het rapport was gehecht er eigenlijk sprake was van een persoonsgericht onderzoek. Het object van onderzoek was immers het handelen of nalaten van BV en haar bestuur, in het kader van de overdracht van de onderneming. Want, volgens de Ak, is de uitkomst van het onderzoek van de accountants negatief op klagers teruggeslagen. Dat zijn bij uitstek omstandigheden die volgens vaste jurisprudentie van het CBb kenmerkend zijn voor een persoonsgericht onderzoek. In het bijzonder hadden de accountants hoor- en wederhoor moeten toepassen.

Bovendien stelt de Ak vast dat er in het rapport van de accountants geen opsomming van werkzaamheden is opgenomen op basis waarvan zij tot hun bevindingen zijn gekomen. Ook is er geen opsomming van werkzaamheden opgenomen in hun opdrachtbevestiging en is het niet duidelijk welke beoordelingsmaatstaven de accountants hebben gebruikt bij het formuleren van hun conclusie. Tevens is het evenmin niet duidelijk welke veronderstellingen door hun zijn aangenomen dan wel of er enig voorbehoud is gemaakt bij het formuleren van hun conclusie. Tot slot blijkt uit het rapport van de accountants dat het simpelweg niet duidelijk is wat ze bedoelen met ‘contractwaarde’.

De Ak acht deze klacht gegrond en legt een maatregel van berisping op.

Annotatie redactie

Wat in eerste instantie kennelijk een simpele (assurance) opdracht leek is de betrokken accountants helaas toch duur komen te staan. Echter zijn er in deze uitspraak toch enkele onduidelijkheden te noemen die we hier belichten. In de eerste plaats de aard van de opdracht. Uit de feiten blijkt niet duidelijk af te lezen welke opdracht de accountants van de curator hadden aanvaard. Enkel uit de verklaring dan wel rapportage van de accountants valt af te lezen dat ze kennelijk wel zekerheid hebben getracht hebben te verstrekken.

Wat derhalve opvallend is, is dat bij eerste lezing nagenoeg alle klachten van de klagers als niet ontvankelijk worden beschouwd doordat de objectieve- en subjectieve klachttermijn is overschreden. Echter door het, volgens de Ak, niet deugdelijk beantwoorden van een ‘vragenbrief’ van de advocaat, zien zij alsnog de noodzaak om zich over alle klachten van de klagers te buigen. De klagers hebben naar onze opvatting, door het sturen van de vragenbrief, de niet-ontvankelijkheidstermijn verlengd waardoor de Ak alsnog inging op de klachten die het hiervoor niet ontvankelijk achtte. Naar onze opvatting kan het niet de bedoeling zijn dat door deze simpele exercitie de ontvankelijkheidstermijn wordt opgerekt.

De Ak blijft vasthouden aan het criterium dat  er al snel sprake is van een persoonsgericht onderzoek

Ten aanzien van de vraag of de opdracht had moeten gekwalificeerd als een ‘persoonsgericht onderzoek’ trekken wij ook sterk onze twijfels. De Ak blijft vasthouden aan het criterium dat als een accountantsrapport nadelige gevolgen heeft voor de klager als persoon, er al snel sprake is van een persoonsgericht onderzoek. Dit is naar onze opvatting een stelling wat te kort door de bocht is. Een accountantsrapport gericht op een persoonsgericht onderzoek bevat veelal subjectieve maatstaven en elementen welke aan de deugdelijkheid en kwaliteit ten grondslag liggen. Dat dit nadelige gevolgen kan hebben voor de onderzochte persoon in kwestie is duidelijk. De gedraging van een persoon staat immers  vaak centraal. Maar een accountantsrapport wat gebaseerd is op objectieve maatstaven en elementen kan ook nadelige gevolgen hebben voor een persoon, ondanks dat het accountantsonderzoek niet op hem is gericht. Een dergelijk accountantsrapport respectievelijk de opdracht van de accountant waaraan het rapport onderhevig is, kan dan niet worden gezien als een persoonsgericht onderzoek. De Ak zou meer toetselementen moeten aanleggen alvorens ze tot deze conclusie komen. Ook het simpelweg verwijzen naar een uitspraak van het CBb doet naar onze mening geen recht aan het feit dat niet in alle gevallen waarin het accountantsrapport nadelig uitpakt voor een persoon kan worden bestempeld als een persoonsgericht onderzoek.

Het bericht AVTR2019/15 verscheen eerst op AVTR.

Het bericht AVTR2017/71 verscheen eerst op AVTR.

De betrokken accountant stelde de jaarrekeningen samen van een client (holdingstructuur) die producten afnam bij een leverancier. De leverancier eiste bij de afname van de producten een garantstelling van de moedervennootschap. De leverancier verruimde deze garantstelling en baseerde de verruiming op de aanwezige publicatiestukken. Op enig moment wordt de client van de accountant failliet verklaard. De leverancier merkt op dat de cijfers uit de publicatiestukken niet aansluiten met de inrichtingsjaarrekening. De leverancier dient een klacht in bij de Ak. De klacht houdt in dat onder de verantwoordelijkheid van de accountant, onjuiste cijfers zijn gepubliceerd bij de kamer van koophandel.

De accountant erkend in eerste instantie dat de publicatiestukken zijn opgesteld en gedeponeerd onder zijn verantwoordelijkheid. De afwijkingen zijn volgens de accountant veroorzaakt door een technische fout in het rapportagepakket. Maar de accountant verweerd zich door aan te geven dat de gepubliceerde cijfers een nog slechter beeld geven qua liquiditeit dan de cijfers in de inrichtingsjaarrekening.

De accountant geeft aan dat de inrichtingsjaarrekening, waarop de publicatiestukken gebaseerd moesten zijn, niet definitief was en hier geen samenstellingsverklaring bij was afgegeven. Ook is deze jaarrekening niet (door de AVA) vastgesteld. De Ak verwerpt ook dit verweer. De Ak is van mening, nu de jaarrekening nog niet was vastgesteld, eens te meer de verplichting rustte op de accountant om ervoor te waken dat zijn kantoor overging tot deponering van publicatiestukken (die immers pas mag plaatsvinden nadat de jaarrekening is vastgesteld), en al helemaal van een balans die in meer opzichten dan betrokkene heeft gesteld, afweek van wat kennelijk moet worden beschouwd als een concept van de jaarrekening.

De Ak is van mening dat een niet vastgestelde jaarrekening niet mag worden gedeponeerd.

De accountant krijgt de maatregel van waarschuwing opgelegd.

Annotatie Redactie

De verplichting voor het publiceren van de (verkorte) jaarrekening ligt bij het bestuur. De accountant is behulpzaam bij het opmaken van de jaarrekening, wat eveneens een taak is van het bestuur. NV COS 4410 ziet slechts op de assistentie bij de opmaak van de jaarrekening. De accountant moet terughoudend zijn bij overnemen van de verantwoordelijkheid voor het opmaken van de publicatiestukken en het deponeren hiervan. Wat niet uit de feiten blijkt is in hoeverre de publicatiestukken in concept zijn gedeponeerd al dan niet. De Ak is van mening dat een niet vastgestelde jaarrekening niet mag worden gedeponeerd. De strekking van de kamer van koophandel luidt echter anders. Zij bevelen aan om een concept te deponeren (die niet is vastgesteld) zodra er nog geen definitief vastgestelde jaarrekening is. Hoe dit zich nu verhoudt met de opvatting van de Ak is nu  nog maar de vraag. Duidelijk is dat als de publicatiestukken via de accountant worden opgesteld en gedeponeerd, hij hier nu kennelijk ook tuchtrechtelijke verantwoordelijkheid voor draagt.

Het bericht AVTR2017/51 verscheen eerst op AVTR.